De Getuige????

.

Ik had laatst een ‘zoekende’ vriend (die heel erg in zijn denken zat) uitgelegd hoe non-dualiteit begrepen moest worden. Zijn vrouw zei wat weken later -enigszins geringschattend- “O ja, je hebt hem over de getuige geleerd, hè!”

Nee dus! Juist niet!

Het essentiële punt wat begrepen moet worden is dat er niet een iemand is, die wat kan inzien of begrijpen. De zoeker en de vinder is geen persoon, geen persona, geen lichaam met een boel verstand.

De eindrealisatie van het zoeken naar je-zelf is dat er niemand te vinden is. Er kan dus ook niemand verloren gaan. Maar er is ook niet een iemand die een enorm inzicht heeft gekregen.
De hoofdprijs is Absolute Leegte.

Alles wat je ziet zijn objecten, kenmerken, onderdelen, gedachten etc. maar steeds weer is er die realisatie dat er ‘iets’(want zo denken wij) moet zijn dat dit allemaal ziet . Maar het zien kan nooit het zien zien, laat staan dat er achter dat zien iets (een iemand) is dat ziet. Zodra men meent dat er iets gezien wordt is dat weer een object van/in het zien. Het Zien blijkt een niet te nemen vesting te zijn. Iets -een object- kan geen andere ietsen (objecten) zien. Alleen niet-iets kan ietsen (objecten) waarnemen. Alleen de totale afwezigheid van geluiden kan geluiden waarnemen. Alleen de totale afwezigheid van licht kan licht waarnemen. Alleen het absoluut bewegingsloze kan bewegingen waar nemen.

Er is alleen zien, en dat zien is op zich niets, onzichtbaar, onkenbaar, dus on(be)grijpbaar.

Ik ben niet een ding, ik ben geen verschijnsel, ik ben dat wat alle objecten bevat, maar ik (en dus ook jij) ben geen voorwerp, ik ben geen ding, ik ben niet-iets.

Niets dus.

Buiten tijd en ruimte.

Daarom is er ook niemand die verlicht kan raken. De illusie iemand te zijn wordt doorzien, maar niet door een iemand.

Er is geen mogelijkheid dit verder nog te begrijpen.

Dit alles betekent het einde van het zoeken.

Er is alleen leven wat zichzelf leeft.

Of droomt.
.

Wat is het Doel?????

Vreemd. De onmiddellijkheid van het leven is altijd aanwezig, maar wordt zelden als zodanig herkend. Nu is wat wij zijn. Er is daarbuiten geen doel of staat van zijn.
Nu is de beweging van het moment, vóór de gedachten er een etiket op geplakt hebben.

Don Gilbert

Door op het plaatje te klikken krijg je de grote versie te zien, die beter leesbaar is

Als kind mocht ik (tot een langdurige ziekenhuisopname) nooit strips lezen. Die kwamen volgens mijn ouders mijn leesvaardigheid en intelligentie niet ten goede. Zij konden niet weten dat later twee van de m.i. beste zenboeken een stripverhaal bevatten. Zij zouden er ook niets van begrepen hebben.... De Amerikaanse zenmeester Don Gilbert schreef ze in 1980 en '88. De 'Humor van Zen' en 'Lachen met Zen' bevatten een eindeloze stroom misverstanden van de 'zoeker' Unk en de niet aflatende pogingen van de zenmeester Meester Woef om Unk het inzicht bij te brengen dat er niets te zoeken valt. Dat Unk -en dus ook de lezer- niet bestaat als zelfstandig levend wezen.

In de toelichting op alle grappen en misverstanden dwingt Don Gilbert (in een geweldige vertaling van Bram Moerland) de lezer steeds weer zijn eigen misconcepties te laten zien. Het zijn als klappen met de kyosato, de staf van de zenmeester, die Unk (en de lezer) steeds tot het directe besef moet brengen dat hij alleen in de wereld van de concepten aan het zoeken is, terwijl hij als het Leven zelf altijd Nu al voluit aanwezig is.

Het aardige is ook te zien dat Zen en Avaita geen gescheiden werelden zijn. In de meest directe nonduale benadering van de werkelijkheid is er maar één inzicht mogelijk. Alles is Een. Ik zag trouwens dat ik in sept. 2006 hier ook al een stukje over deze boeken heb geschreven. Maar ja, beter één keer teveel dan één keer te weinig in dit geval....

Het eerste boek is uitgegeven door Mirananda. Bij Bol.com en Marktplaats.nl kan je het nog wel eens treffen.

Het tweede boek is uitgegeven door Synthese

ISBN 9062718140
Uitvoering: Paperback
Aantal pagina's: 184
Druk: 1
Imprint: Synthese
Status: Eigen Depot
Prijs: € 11,50

Via de link hieronder kan je de twee Amerikaanse versies bestellen.

Meesterwerk???

.

In een commentaar deze week op mijn stuk over Robert Adams ging het o.m. over de waarde van de echte grote meesters, die Advaita echt begrepen lijken/leken te hebben en dat ook kunnen overbrengen aan degenen die begrijpen willen.

Het gevaar van zo'n oordeel (wat ik destijds ook zelf uitsprak) is dat er een 'ik' een mening heeft over een ander 'ik' dat er wel of niet in geslaagd is aan de kritische behoeften van de eerste zoekende 'ik' te voldoen. Dan is men onmiddellijk uit de Eenheid, welke Advaita als het Ultieme Bestaan beschrijft. De persoon is weer actief.

Zie je de valkuil?

Er bestaat helemaal geen persoonlijk 'ik' dat op zoek is en iets belangrijks meent te moeten vinden bij een ander meester-'ik'.

In nondualiteit is alles Een. Er is niet 'iets' dat een 'ander' aanzet tot inzicht. Er is niet iemand die heeft ingezien en zich als Verlicht beschouwt. Het maakt zelfs helemaal niet uit of je zoekende bent of dat je iets gevonden hebt. Je doet het niet, je bestaat niet als een onafhankelijk 'ik'.

Een trancedente- of verlichtingservaring is daarom geen bewijs voor het bereikt hebben van de ultieme staat. Het is maar -een tijdelijke- ervaring, die gezien wordt door Onkenbaar Bewustzijn, dat 'ons' is. En die Ultieme Staat is er (bij 'jou') vanaf het allereerste begin als Bewuste Tegenwoordigheid bij aanwezig. Iedereen is Dat! Dat is vrijheid!

Alles is wat het is. Zoals het is. En het overkomt niemand. Bij niemand is er niemand die wat doet of begrijpt. Er is begrijpen of niet-begrijpen. Maar aan dat begrijpen wordt geen enkele waarde gehecht binnen Eenheid. Want alles is ZichZelf.

Het script van zogenaamd 'ons leven' wordt niet door een 'ons' geschreven. Er is dan ook niemand die méér of minder is dan een ander. Want er bestaat geen persoonlijk iemand, en er is geen ander. Alles is één grote totaal geïntegreerde beweging van/binnen het Ene.

Jouw 'ik' is mijn 'ik' en gaan wij beiden eigenwijs op zoek naar ons ware 'ik' stuiten wij uiteindelijk alleen op Leegte. Of liever: op het besef dat-wat-je-bent zichzelf niet kan zien noch kennen. Je bent het Kennen zelf. Jouw gevoel van 'ik' te zijn is het allesomvattende Ik van Eenheid.

Er waren dus helemaal geen twee aparte 'ikken' op zoek.....

Elk onderscheid schept een schijn van niet-Eenheid, terwijl 'Een en niet-twee' altijd achter de zogenaamde gebeurtenissen Aanwezig is.

Dus alle adviezen van alle meesters aan alle leerlingen slaan dus nergens op.

Er zijn geen Meesters en leerlingen.

Niemand die het doet.


Foto: Senna, 2007

Is het onkenbare kenbaar?????

.
Wanneer je zou kunnen vertellen wie of wat je werkelijk bent, zodra je zou kunnen vertellen wat Bewustzijn (of het Kennen, of het Zelf) is, zou Het Dat al niet meer zijn. Het Wezenlijke zou tot object gemaakt zijn, het zou kleiner, beperkter geworden zijn dan het Alomvattende, dat het in feite is. Het gegeven dat de naam van de schepper in de Joodse traditie niet mocht worden uitgesproken, kan hier mee te maken hebben.

Dus elk idee, elk concept m.b.t. het Gemiste en zozeer Gewenste, doet afbreuk aan het Mysterie van het Levende Leven Nu, op dit moment, zelf. Het Mysterie IS, maar laat zich niet door jou of mij vangen. Wij zìjn het Leven. Het is ons. Elk moment. Nooit niet.

En toch is er die drang -in zowat ieder mens- van het zoeken. Voorwaar een rijke bron voor het ontstaan van allerlei geestelijk stromingen en van dwalingen.

Maar de zoektocht naar dat Onkenbare zal Niets opleveren.

Er zou iets uit dat oneindige Niets moeten worden afgesplitst om het Onbeschrijfelijke te kunnen beschrijven. Een zou tot twee moeten geraken, om daarna te beseffen dat Een niet te Kennen valt. Zijn=Zijn

Alleen al de daad van een wens te uiten naar uitleg en verklaring, zou een duaal universum veroorzaken. In den beginne was er het woord....

En dat nu is exact wat er gebeurd is, toen je heel jong jezelf als een ‘ik’ ontdekte. Je deed op dat moment niets fout, het overkwam je. Vanaf dat moment van het herkennen van ‘ik-ben’ was er onmiddellijk dat andere, de wereld buiten jezelf, de mensen buiten je zelf en je eigen Eenheid, welke je van af dat moment kwijt was.

Een was tot twee (tot oneindig) geworden en er was onmiddellijk die eenzaamheid.

En uiteraard deed ‘jij’ dat niet. Dat is het offer voor het bestaan van de manifestatie.

Het Mysterie

.

De kerstdagen naderen. Nooit zijn er zoveel pinpastransacties geweest als de zaterdag voor Kerst. Waar ging het allemaal over? Het Feest van het Licht, dat ons de kerstlichtjes bezorgde, of de geboorte van Christus, al weer zo lang geleden.

Ik hou het maar op het Mysterie wat vanochtend voelbaar was in het nabije Schollebos, dat betoverd was door een laag poedersuiker, dat ijl beschenen werd door een zon die nog moest doorbreken. Adembenemend was het en de mensen wisten het. Zij kwamen in grote getale met hun digitale camera’s aanrennen. Maar ze waren stil. In ontzag voor die schitterende natuur, die ze even uit hun kooplust haalde en hen even het Mysterie deed ervaren.

Het Mysterie van onze Aanwezigheid. De onbeantwoorde en onbeantwoordbare vraag wie wij zijn en waar toe. Wij zijn er. Maar er blijft ook het mysterie van al diegenen die dit jaar voorgoed uit ons zicht zijn verdwenen.
Wij weten van ons aanwezig zijn. Wij zijn het Mysterie zelf, want wij hebben weet van het Mysterie. Maar het Mysterie laat zich nooit zien, trouw zijnde aan Zijn Eigen Aard.

Ik wens u allen een gezegend Kerstfeest en een Liefdevol Nieuwjaar toe.

Rob

Foto's Schollebos 22-12-2007 © Rob Ek, 2007

Alles is helder en zo voor de hand liggend

Gilbert Schultz, de energieke Australiër, die bekend staat als de redacteur van 'Sailor' Bob Adamson, is de man die mij twee jaar geleden -na dat ik een lange tijd aan het dwalen was geweest - wees op de misverstanden die bij mij gerezen waren na een lange periode van satsangs hier in Nederland.

Wat ik ooit -12 jaar geleden- zelf gevonden had, was weggespoeld door het leven zelf en door een lange reeks ontkenningen van wat ik zelf uitgevonden had. Door de sterke focus bij de satsangs die ik volgde op het verkrijgen van Bliss ervaringen en de steeds aanwezige belofte van steeds diepere ervaringen, was ik onwillekeurig weer in het concept van Tijd geraakt. Wij waren met ons groepje 'op weg' naar het ultieme doel. Verlichting. Intussen was het soms 'kicken' geblazen. Ik uit hier geen kritiek op de leraar. Alles wat ik hier op de Blog schrijf kan ook in principe in de teksten bij haar gevonden worden. Maar ik was vastgelopen. Of ik verstond het niet. Of het was mijn tijd niet. Maar ik had kennelijk een andere benadering nodig. Dat laatste zetje of een enorme knal.

Verstandelijk begrijpen blijft grijpen, en het Onkenbare laat zich niet grijpen. Kennelijk moet er een van binnen uit rijpen zijn van het grote inzicht, dat je al bent wat je zoekt. Bliss is puur ervaren, maar dat kan ook ervaren worden zonder het Grote Inzicht in dat wat je wezenlijk bent.

Er moet wat 'anders' gebeuren. Het Inzicht. De Doorbraak. Het Ontwaken. De Realisatie. De AHA-erlebnis. Die beweging komt nooit vanuit het denken. Het is intuïtief. Ineens valt het kwartje, plots passen de puzzelstukjes in elkaar, NU doorzie je ineens de belachelijkheid van die zoektocht en doorzie je de Grote Illusie die alle verhevenheid en verkleedpartijen van en bij veel Advaita en Zenleraren met zich meebrengen.

DIT IS ALLES. DIT IS HET!

Al die onwetendheid van je zelf, al dat zoeken, al dat gepuzzel, al die boeken, verhinderden het Inzicht dat al die tijd Het Gezochte al die (niet-bestaande) tijd aanwezig was bij het zoeken, het gepuzzel en het gelees. Jouw/mijn eigen bewustzijn, het kennen van elke gebeurtenis, het zien van elke beweging, het horen van elk geluid, het ruiken van elke geur en het voelen van het lichaam en de wereld. Dit waar dit allemaal, ook jouw lezen nu, in af speelt.

De grote uitspraak van 'Sailor' Bob en Gilbert Schultz was voor mij op dat moment (twee jaar geleden) dat het (voor mij weer gaan) zoeken het vinden in de weg stond. Zoeken is een beweging in tijd en het gezochte is het Tijdloze Aanwezige, het Tijdloze Onvindbare, dat er altijd is, waarin alles geregistreerd wordt. Dat wat je Nu bent.

Wanneer je het Engels machtig bent kan je het laatste e-Book van Gilbert Schultz via een nieuwe link downloaden:

Everything is Clear and Obvious

Lukt dat niet kan je mij mailen, dan stuur ik het pdf bestand naar je toe.

Je bent bewegingloos.

.

Wij zien beweging omdat wijzelf bewegingsloos zijn.

Dat kunnen wij ons voorstellen wanneer wij auto’s aan ons voorbij zien razen of (zoals bij deze fotograaf) deze dieren aan ons voorbij zien stuiven..

Sri Ramana Maharshi besprak echter een bijna niet te begrijpen consequentie van dit principe...

Hij zei tegen een bezoeker, die puffend kwam binnenlopen, dat deze dacht dat hij een lange reis had gemaakt vanuit Amerika met het vliegtuig, vervolgens met de trein en tot slot met een taxi om zodoende in Arunachala te komen. “Al die tijd was U hier en Nu. U heeft geen meter bewogen……” Het is geen letterlijk citaat maar hier kwam het wel op neer.

Dus, wanneer ik van Rotterdam naar Amsterdam rijd bestaat Rotterdam nog wel wanneer ik Delft passeer? Of is het er alleen wanneer ik er ben? (Wanneer ik psychologisch getest zou moeten worden voor een baan (of whatever..) moet ik uiteraard niet met dit soort verhalen komen. Dat wordt een roemloos einde in een gesloten inrichting. Maar ik kan altijd nog Ramana de schuld geven…).

Dan komt het begrip illusie of het Spel van Leelah wel erg dichtbij. En dat doorzie je pas wanneer jij bewustzijn hebt doorzien als het spel der beelden, en dan weet dat je ook dàt niet bent. Zodra je een principe hebt begrepen ben je er los van. Sta je er boven. Is het opgelost.

Dus wanneer je uiteindelijk hebt ingezien dat je in essentie heel dit kleur- en bewegingsvolle leven niet bent (omdat je het zien van al die beweging bent), ben je er onmiddellijk los van. Het is niet meer de ultieme waarheid. Het is doorzien.

Ik drop het maar weer even. Een herhaalde vorm van obstructie zoals René dat in de commentaren noemt.

Dat je beseft dat je uiteindelijk de Absolute Staat zonder woorden en zonder objecten bent. Het absoluut kenmerkloze.

Alleen het onkenbare kan kennen, maar niet zichzelf…