Ssssstt

.

Eén van de grootste misverstanden bij de spirituele zoektocht is dat gedachten de waarheid kunnen verwoorden. Wat hier ook geschreven staat, het is nooit wat wij zoeken. Dat bedacht(!) ik toen ik een prachtige mail van een lezer ontving. Alles leek te kloppen. Maar de schrijfster ging uit van haar woorden. Gedachten. Daardoor werd de Leegte -wat altijd het startpunt is- over het hoofd gezien.

Die gedachten -hoe mooi zij een inzicht ook verwoorden- zijn dus ook gewoon maar objecten. Dingen de wij kunnen zien en horen. Gedachten kunnen alle wijsheid en onzin uitdrukken wat 'je' maar kan bedenken, maar gedachten kunnen nooit de werkelijkheid zijn. Gedachten zijn maar woorden over iets. Dus laat staan dat er woorden zijn over niets...... Totaal zinloos dus. Het zegt gewoon niets.

Wij willen 'er' steeds maar weer over praten en schrijven, maar ga nu eens gewoon stil zitten en denk aan niets (of let alleen op de momenten van stilte).

Wat is er dan? (let wel: het gaat om een antwoord zonder ook maar één woord te gebruiken!!!).

Nu, dit is het! Dit, het enige dat er is.

Direct volgen er op die ervaring dan weer woorden, die het gaan uitleggen (zoals: Levende Aanwezigheid of Bewustzijn), woorden die zeggen dat het nog dieper kan, dat er nog een laag achter zit, dat er straks nog meer moet kunnen komen, dat Dit het nog niet kan zijn omdat de beroemde mevrouw G uit A heeft beweerd dat je dan heel wat anders moet voelen, etc, etc.

Laat je niet misleiden door al die woorden.

Zonder woorden ben je precies wat je bent en waar je bent en hoe het is.

En niemand die wat doet.

Vragen en antwoorden.

In de meeste vragen die ik via de mail krijg gaat het over het hoe van het zien of het wat om te doen. De vragenstellers maken dan nog steeds onderscheid. Ik ook.... door de vragen te beantwoorden.

In Wezen (dus niet als bedacht principe, maar als Werkelijkheid) is alles Een. Er is derhalve niets afzonderlijks dat iets anders als apart (als anders, als afgescheiden of als méér of als minder) waar-neemt (=voor waar aanneemt).

Zien=Zijn. Dat is Alles. Er is niets binnen of buiten dat Alles.

Er is niet iemand die ziet of is. Alles is zich-zelf. Dus ook de illusie is geen illusie. Het is wat Nu is en wat blijft ben jezelf. Er is maar één Zelf, en dat is 'niet-iets'.

Zien=Bewustzijn en wat gezien wordt is ook Bewustzijn. Maar er wordt niet-iets gezien. Zien is één Beweging, één ongescheiden feit.

Er valt dus ook niets te kennen als je-Zelf, want je bent on-onderbroken Dat altijd. "Voor Abraham was, ben ik", zei Jezus dus ook. Ben zei hij, en niet was....

Om bewustzijn te vinden is bewustzijn nodig. Het zoekt zichzelf. Zegt men. Maar het onderscheiden van 'iets' of 'iemand' die kijkt of zoekt, is slechts een foutieve gedachte. Heel de zoektocht is dus feitelijk onzin.

Er zit niets achter of in het zien. Het is allemaal -ongescheiden- Dat.

Het zijn allemaal maar armzalige woorden voor iets wat niet uit te drukken valt in woorden.

Van je-zelf

Op internet (en daarbuiten) woedt aanhoudend een discussie over en tussen aanhangers van de traditionele Advaita en Neo-Advaita. Ik heb er al eerder over geschreven. Het ontstaan van ‘kampen’ viel mij vandaag weer op kijkend naar de Verandering op de EO en een uitzending over een Engelse Boeddhist direct er na op de BOS.

Was het toeval dat het in beide –aaneensluitende- uitzendingen in feite ging over de vraag naar geloof vs. de eigen diepe ervaring? Degene die naar Jezus zocht en degene die naar Boeddha zocht, konden beiden zich niet bij een geloof neerleggen. Zij lieten beide hun twijfel(s) toe.

Het gevaar van bvb de Advaita Vedanta is, dat door het specifieke woordgebruik en de inmiddels wel-bekende redeneringen, het tot een geloof, een zekerheid wordt gemaakt.

Er zijn stellingen te verdedigen. Definities vast te leggen. Tractaten uit het hoofd te leren. Tradities te vereren. Mensen worden boos wanneer je hun Meester en zijn/haar Leer in twijfel trekt.

Dan ervaar je ogenblikkelijk dat men in de woorden gelooft, dat deze woorden verbonden zijn met ogenschijnlijke zekerheden en de woede die opsteekt wanneer die woorden in twijfel worden getrokken, verbergen dan kennelijk diep verborgen twijfels en onzekerheden.

Men is tot ‘geloof’ gekomen.

En geloof bestaat uit woorden en overtuigingen (ook woorden).
En, zo is de les uit eeuwen spiritueel inzicht, geloof leidt onvermijdelijk tot verdeeldheid, strijd, verkettering en niet tot een oplossing. Men doet elkaar dingen aan, om de eigen zielenrust te bewaren. Het eigen gelijk moet bewaard blijven....

Maar de zoektocht is toch in eerste instantie een diep onderzoeken in zichzelf van de diepste levensvragen. "Wie ben ik, wat is de wereld en waarom ben ik hier?"

Die vragen moet je geheel alleen zien te beantwoorden door de vragen te stellen aan jezelf. Door te twijfelen aan alle woorden. Het is aan jouw wezen om dat te onderzoeken. Om zowel de vragen als ook de antwoorden van jou alleen te maken.

De handreikingen uit een Advaita of een zen zijn daarbij hulpmiddelen, richtingaanwijzers. Niets wat op schrift staat is de waarheid. Geen woord kan het vast-leggen.

Het zoeken doe ik en jij geheel alleen. In jezelf. In dat-wat-je-bent.

En alleen Hier kan het Antwoord uit oprijzen.

Niet in woorden (van anderen), maar in de vorm van wat werkelijk (voor mij, voor jou) waar is.

Rob

p.s. Zelf ga ik een poosje uit de woorden. Je kan mij vinden in de buurt van het plaatje boven....

Dat wat is

.

Leven Nu is één zijn met Dat-wat-is.
Leven Nu is eigenlijk niet eens de acceptatie van Dat-wat-is
Dat-wat-is is zoals het Leven Nu is.
Dit is het!
Er is niets anders.

En wie is het die zich er eigenlijk tegen verzet?
En zich dan –om verstandig te wezen of er baat bij te hebben- Dat-wat-is accepteert?
Dan is acceptatie geen Eén zijn met..., maar een deal met het verzet in je.
Maar ook dit is maar wat-er-is.

"Zie dat", zegt de Meester, "dan kan acceptatie echt transformeren in een totaal één zijn met Dat-wat-is."

Het ironische is dat verzet tegen het Nu (bvb bij ziek-zijn of bij een faillissement of bij een verloren liefde) toch ook exact is Wat-het-is.

Alles waar het moment Nu mee gevuld is, is Dat-wat-is.
Ook het oordeel van jou dat dit moment afwijst,
Ook de correctie vanuit een spirituele lezing inhoudende dat je het Nu moet accepteren,
Ook de pogingen van jou om daar aan te voldoen,
Ook de frustratie wanneer dit niet lukt,
Ook de partner of de ouder die jou zorgelijk om al dit nauwelijks te volgen gedoe aan kijkt,
Of zich berustend verbergt achter de afstandsbediening of de krant.

Elk oordeel is domweg wat dit moment is.
Het is de beweging van het leven.

Alleen jij bent werkelijk die ruimte waarin heel dit spel zich in af speelt…
Het werkelijke, onveranderlijke Nu.

.

Mijn leven????

.Twee succes-boeken op het ogenblik hier in Nederland hebben veel met elkaar te maken. Eindeloos Bewustzijn van de cardioloog Pim van Lommel en Een Nieuwe Aarde van Eckhart Tolle.

Eindeloos Bewustzijn gaat over BDE’s: Bijna Dood Ervaringen. Er zijn heel wat mensen die de hersendood overleefd hebben en met exacte details kunnen vertellen wat er tijdens die periode gebeurd is. Dat varieert van een helder zicht van wat er in de operatiekamer allemaal plaats vond tot ontmoetingen in andere sferen met inmiddels overleden familie of vrienden tot kosmische (eenheids) ervaringen.

Pim van Lommel heeft als arts zijn nek uitgestoken om deze ervaringen te rubriceren en er verklaringen voor te vinden die verder gaan dan hen af te doen als fantasieën van een stervend brein. Via de niet afdoende verklaringen vanuit de wetenschap komt van Lommel uiteindelijk tot de conclusie dat ons bewustzijn heel iets anders moet zijn dan een product van onze hersenen. Hij spreekt dan van een oneindig bewustzijn.

Eckhart Tolle geeft uiteraard vanuit zijn eigen beleving en inzichten een veel uitgewerktere visie op dit Oneindige Bewustzijn, daarbij refererend aan een oneindige stroom van getuigenissen van mystici uit alle tijden.

Hij wijst alleen al op de beperktheid van onze taal, welke een waar inzicht in de weg kan staan. Wij hebben het immers over ‘ons’ leven. Mijn leven.

Heb ik een leven, dan sta ik los van het leven, en als consequentie kan ik mijn leven dus verliezen. Wat ik nu heb, heb ik straks niet meer... Door nauwkeurig en geduldig te kijken kan je ineens ontdekken dat wat jij als jouw leven beschouwt de gebeurtenissen zijn die jouw persoon en jouw lichaam overkomen. Maar je kan ook ontdekken –en dit is het begin van het ontwaken- dat aan die ontdekking iets vooraf gaat: het ZIEN en ERVAREN van al die gebeurtenissen.

Achter mijn bestaan is er dus sprake van Bewustzijn van dat alles. In feite is dat Bewustzijn mijn werkelijke Leven. Het is het Eerste Feit. Ik ervaar niet het leven, maar ik ben het leven. Het Weten van bestaan is De Essentie. Is dat er niet, dan is er ook geen weten van bestaan. Dan is er in feite geen bestaan.

Zoals Tolle het zegt: Het Leven is de Danser en 'wij' zijn als personen de dans. Ik ben het Leven, dat zich tijdelijk uitdruk als de persoon Rob met ‘mijn’ tijdelijke lichaam en ‘mijn’ tijdelijke geschiedenis. Maar ik ben Rob niet. Ik ben het Leven, waarin Rob optreedt. En wat wij zijn kunnen wij niet verliezen. Wij kunnen het leven niet verliezen omdat wij geen leven hebben. Wij zijn het leven. Wij verliezen slechts de vorm.

Oprah Winfrey vroeg Tolle -tijdens hun internetcursus- daar op: “....en wat gebeurt er daarna?”

Waarop Tolle lachend antwoordde: “Let’s wait what happens! Don’t spoil the fun of not-knowing….”
Via de hier onderstaande link kan je de video's downloaden van de cursusavonden die Eckhart Tolle en Oprah Winfrey tot nu toe hebben gegeven. Anderhalf uur per keer. Het afspelen vraagt om iTunes of QuickTime player.

Nee...niet NU!

.
Ik heb nieuwe buren. Al drie maandenlang geboor, geklop en geschuur. Geen ankerloze spouwmuren, dus alle geluid komt extra versterkt mijn huis binnen. Ik geraakte door dit alles Paas-zaterdag weer hevig in Tijd door intens te verlangen naar een toekomstig moment waarin het weer stil zou zijn. Maar ja, er was geen ontsnappen aan dat-wat-Nu-is.

Alles is NU. Hier. Wat was, is niet meer (een herinnering, wat een gedachte is, en die herinnering is er Nu), wat straks komt, al is het een nano-seconde 'later', is er nog niet. Het kan hoogstens een verwachting zijn, maar ook die verwachting (wat ook een gedachte is) is altijd Nu.

Alles en iedereen, het totale Universum, bestaat alleen Nu, in dit Ene Moment. Zijn-Tijd noemde de Japanse Zenmeester Dogen dit. Wat waar is, is Nu alleen Waar. Alleen Nu besta ik inclusief mijn lichaam, mijn gedachten en de hele wereld.

Mijn inademing (NU) wordt NU gevolgd door een stilte (nog steeds NU) en inmiddels Nu is er weten van de uitademing. NU, NU, NU, NU.

Ofwel Nu lijkt NUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU (lang te duren), zeker wanneer er -nog steeds nu- luid getimmerd en geboord wordt, maar het is alleen Nu. Dit Moment (wat geen tijd kent).

En toch is er die ervaring van tijd, van duur. Van de lengte van dit stukje.

De sequentie van gedachten in de vorm van een ogenschijnlijke op-één-volging van herinnering en verwachting geven de illusie van de op-één-volging. Maar het vindt allemaal NU plaats.

De conclusie is: Je ziet de wereld dus omdat er denken is. Gedachten geven de illusie van een op-een-volging van gebeurtenissen. Dat is dus de Grote Illusie van Tijd.

Laat maar eens een mooie vaas op de plavuizen vallen. Nu (je pakt de vaas), Nu (laat je hem vallen) en Nu (is die stuk).

De vaas is herinnering, wat Nu is, is een kamer vol glas splinters en het voornemen Nu om op dat op te ruimen. Maar het laten vallen van die vaas kan nooit meer ongedaan gemaakt worden. Alles vervliegt, alleen het Nu niet. Niets is vast of blijvend. Het Zijn is de eeuwigdurende ongrond van ons vluchtige bestaan.

Maar nog altijd is het hier Nu. Nu bevat alles wat Nu is. Alleen Nu -als het moment van het feitelijk gebeuren- verandert niet. Nu is als Ruimte. Waar zou Ruimte naar toe moeten gaan als er tijd zou bestaan?

Het is altijd Nu, alleen de inhoud verandert.

Een fijne Pasen werd het uiteindelijk toch. Ik ben ten einde raad rond een uur of zeven naar boven gegaan en heb heel vriendelijk gevraagd hoe lang dit allemaal nog ging duren. Dat het beneden niet uit te houden was. Dat snapten zij ook wel. Met een vriendelijke handdruk ging ik weer naar beneden en even later was het stil. Heel stil. De stilte rees op en bleef de hele avond tastbaar.

Gebrek aan zelfvertrouwen?

.
Zonder het oneindige universum was ik er niet:
Ruimte is nodig om er in te kunnen bewegen.
Zonder de bouwstenen van het heelal was ik er niet:
Ik heb een aarde nodig om op te kunnen lopen.
Ik heb een lichaam nodig om op de aarde te kunnen lopen.
Zonder de zon was ik er niet:
De aarde en zijn bewoner(s) hebben licht en warmte nodig.
Zonder de overige planeten en maan was ik er niet:
Zij houden de aarde in een stabiele baan om de zon,
Net ver genoeg en net niet te dicht bij,
Precies de juiste temperatuur, de juiste afwisseling der getijden.
Zonder zuurstof en alle andere elementen was ik er niet:
De zee, het land, planten, dieren en mensen hebben elkaar nodig om te (over)leven.
Zonder zuurstof en voedsel was er geen leven mogelijk,

Maar....

Zonder ‘mij’ als bewustzijn was er niets van dat alles!
Zonder bewustzijn zou er geen weten van leven zijn,
Weten van leven = Leven

Wanneer ik nu ’s nachts naar het donkere en twinkelende Universum kijk,
Realiseer ik mij dat het Universum er is omdat ik er ben.
Wanneer ik nu naar de wereld kijk,
Realiseer ik mij dat de wereld er is omdat ik (er) ben.

Ik als bewuste aanwezigheid, maar nooit als de woorden die het Onkenbare willen beschrijven.
Het onbeschrijfelijke is (onvindbaar) dat-wat-ik-ben.
Zodra de illusie is weggevallen dat het zoeken en het willen begrijpen via woorden mogelijk is,
Openbaart Het zich als dat wat ik in essentie ben.
................................
Zodra de mond weer opengaat, ontstaat er iets dat er al weer buiten staat.
.