Gewoon Niets

Na bijna een maand hoesten, proesten en niesen begon het weer te kriebelen.

In die tijd heb ik nog wat zitten en liggen lezen in Nisargadatta en 'Sailor' Bob. De laatste blijft toch mijn favoriet. Door zijn directheid en zijn heldere taal, ontdaan van alle Indiase mystiek die door de uitspraken van Nisargadatta zijn heen verweven, wordt de eenvoud van het zelfonderzoek bij Sailor Bob kristal helder. Veel uitspraken van Nisargadatta waren bestemd voor traditionele Indiërs en bevatten geen pure Advaita. Dat kan voor veel verwarring zorgen. Bij Nisargadatta blijf ik nog steeds met het gevoel zitten dat wij met iets onhaalbaars bezig zijn, wanneer hij het als Jnani heeft over zijn verhouding tot het leven. Hij is er wel, maar ook niet. Zijn staat is slechts weggelegd voor een enkeling. Ik zie ook regelmatig opvattingen van leerlingen van hem, die de meest vreemde interpretaties hebben van zijn leer.

Uiteindelijk moet je op eigen benen komen te staan en niet meer afhankelijk zijn van externe uitleg en externe begrippen. 'Sailor' Bob biedt voor mij de meeste handvatten tot die vrijheid.

Bij Sailor Bob wordt het al heel snel duidelijk is dat na het doorzien van de factoren tijd, begripsvorming en het denken het ego -het ik, de persoon- al doorzien is. Het 'werk' is al gedaan. Of je nu Nisargadatta bent of de gemiddelde lezer, je kan nooit anders zijn dan Niet-Iets dat getuige is van de manifeste wereld. In die manifeste wereld ben je als bewustzijn verbonden aan een lichaam en een ogenschijnlijke persoon.

Wij hoeven de persoon of het ego (dat een niet vaststaande verzameling is van herinneringen, standpunten & overtuigingen) niet te bestrijden. Wij hoeven alleen maar te te kijken naar alle drukte die ons denken en onze emoties produceren, en daarbij te zien, dat ons werkelijke 'ik' (wat dus nooit de persoon of het denken is) datgene is wat voorwaarde is voor het verschijnen van alles wat wij als Ons Leven beschouwen.

De zin "Ik zie mijzelf" onthult al direct hoe het zit. Er is een Zien dat een persoon waar neemt. De persoon is een object van het zien, en kan derhalve nooit ons levende centrum zijn. Wanneer wij de persoon beschouwen als de ziener leggen wij ons lot in handen van een gezien object. En wie ziet dat object?

Zelfonderzoek leidt tot het vinden van allerlei nieuwe geziene objecten in de vorm van gedachten, identificaties, voelbare gebieden in het lichaam etc.. Maar steeds maar weer is er dat zien, dat de voorwaarde blijkt te zijn van het überhaupt weten dat je bestaat. Dat zien is onvindbaar, want wat zou het zien moeten zien? Het zien is de laatste & de eerste instantie. Het zien is de onkenbare ongrond van het leven, het is het ongemanifesteerde leven zelf.

En die altijd aanwezige grond is er moeiteloos bij ieder mens. Je bent al wat je zoekt. Wanneer dat door en door in je door dringt, zal er 'iets' in je loslaten. Het denken is niet het motiverend principe in jou. Er is geen 'je' meer dat het leven leeft. Je wordt geleefd.

Alles doet zichzelf en de werkelijke jij, mijn werkelijk 'ik', is het immer toekijkende ongekende...... Dat is het onkenbare tijdloze zien, het enige wat zich niet in de manifeste wereld bevindt, het enige wat die manifeste wereld kan zien en dus de enige voorwaarde voor het kennen van deze wereld.

Dat is het Niets, dat alle ietsen bevat.

Niemand heeft dat niet of staat er buiten. Niemand is dus wél of niet verlicht. Wij zijn allen dat Ene. Niemand is uniek of is verheven boven een ander.


p.s. Iemand vroeg mij laatst per email waarom ik -omdat ik het allemaal zo goed wist- nog niet verlicht was. Hiermee is deze vraag gelijk beantwoord.

Waar is het water?????

v

De eend staat symbool voor de zoeker. De eend zit nog tussen hemel en water, maar het visje die naar het bestaan van water vraagt kent geen verschillen. Het water is om hem heen, in hem, hij is er in geboren, hij eet er van, hij drinkt er van, hij krijgt zijn leven er van en hij sterft er in en gaat dan op in het oneindige Water.

Ook de mens is -als het visje- ongescheiden van zijn Bron. Daarom is elke zoektocht vergeefs. Hij is het Zijn en kan dus het Zijn niet vinden. Nadat alle woorden en concepten zijn opgezocht, beproefd en nutteloos gebleken, keert de rust terug. Het inzicht is er dan, dat al dat gezoek zinloos was. Het enige nut was het doorzien van de nutteloosheid van de woorden.

Je bent wat je bent. Onkenbare Aanwezigheid. Je bent het Zijn zelf. Je bent en dat is het enige wat je nog kan zijn: gewoon zijn.... En omdat het Zijn tevens jouw Oorzaak is zal alles wat je nog duidelijk moet worden, uit dat Zijn worden aangereikt, zonder dat enige inspanning van 'jou' gevraagd wordt.


Foto © Harry van der Tuin, 2007

Zonder denken....

Wanneer je in de stilte tussen gedachten belandt, zal je ontdekken dat er dan niets anders is dan aanwezig zijn.

De eerste verrassing voor veel mensen is, dat je gewoon nog bestaat. Het hart klopt door, de ademhaling gaat door, je ziet en hoort....kortom je bent er nog steeds.

Wanneer de stiltes tussen gedachten langer worden, kan al snel Bewustzijn -als altijd aanwezig- worden herkend.

Wanneer je goed kijkt wat er dan gebeurt, is dat verleden en toekomst wegvallen. Je bent in die stilte-momenten gewoon puur Zijn, aanwezig, ongericht, zonder doel, zonder herinnering, zonder eigenschappen, zonder vergelijking, zonder oordeel: je Bent. "Dit is het!"

Wanneer er geen gedachten zijn, heeft niets meer een 'label', er zijn geen eigenschappen meer, er zijn geen onderscheiden objecten en gebeurtenissen meer. Er is geen 'ik' meer ten opzichte van 'anderen' of ten opzichte van een externe wereld. Alles is Eén.

Wel, dit is in feite waar wereldwijd zo naarstig naar gezocht wordt. Dit is de eenvoudige Bewuste Aanwezigheid, waarover zo veel verschrikkelijk ingewikkelde boeken zijn geschreven, waar als gevolg van allerlei misverstanden oorlogen over zijn en worden gevoerd, waardoor hele volksstammen van elkaar vervreemd zijn.

Het is eigenlijk niet te geloven, dat het zo simpel is.

In die Stilte is alles exact wat het is.

Er valt verder hoegenaamd niets over te zeggen. Zodra er weer een gedachte is, een interpretatie is, een trots is dat je het nu 'door' hebt, er weer een behoefte is om dit nu uit te gaan dragen ter meerdere glorie van je eigen slimheid of spiritualiteit, dan zit je weer temidden van alle tijdelijke bewegingen van een conflictrijke afgescheiden persoon in een conflictrijke afgescheiden wereld.

Alle uitleg verwijst naar deze stilte, die heel eenvoudig Nu in jou aanwezig is, als waarnemende ongrond van alle ervaringen.

Minder dan stilte kan er niet zijn. Er kan minder vaak lawaai zijn, minder gedachten.
Het aan het lichaam verbonden Kennende Bewustzijn zal oplossen na jouw dood. Jij als Stilte zal er nog zijn. De stilte zal dan niet meer verstoord worden door alle bewegingen van een duale wereld. Over wat er dan nog rest kan van Nu uit alleen maar gespeculeerd worden. Dat doe je dan weer via onderscheidende gedachten, die totaal geen weet hebben van die oertoestand.

Je kunt nu alleen beseffen dat er Nu 'iets' is, dat zich gewaar is van de stilte......

Dat 'iets' kan niet anders zijn dan de absolute ongrond van het bestaan zelf.

Ik doe een gok: De Absolute Stilte.


De Nymfmandala is © 2007 van Harry van der Tuin

Profiel

v


In mijn profiel -rechts hiernaast- staat een mooi verhaal over een zoeker, zijn zoeken, de ervaringen die zijn opgedaan en uiteindelijk het doorzien van de hele zaak.

Het is een sprookje in mensentaal.

In wezen is er niemand die iets kan doen om het Niets te bereiken, te begrijpen en het leven er naar in te richten.

Duidelijk moet zijn dat alles zich in het heden voltrekt, zoals het zich voltrekt. Dat is wat het is. Er is geen doener die het doet. Alles wordt gedaan. Woorden kunnen nooit de werkelijkheid beschrijven, de werkelijkheid begrijpelijk maken en het leven zo beïnvloeden dat wij het allemaal kunnen aanvaarden. Zelfs die 'wij' en het 'mijn' ontbreken als een onafhankelijk identiteit.

Het doel (zelfrealisatie) is denken, de zoeker (mijn 'ik') is denken, de zoektocht is denken, en het doel bereikt te hebben is denken.

Denken, het totaal van de woorden, is nooit het feit zelf. Het loopt altijd achter de feiten aan. Het reageert slechts op wat er gebeurd is. Het is per definitie het verleden, dus niet in staat het heden te omvatten. Laat staan een toekomst te creëren.

Het Feit zelf is het stille -in zichzelf onkenbare- ervaren, het beleven, aanwezig zijn. Dat is er al. Dat is onze wezenlijke natuur. Dat doet zichzelf, wat in het Engels self-shining heet. Daar hoeven en kunnen wij niets voor te doen. Integendeel; het doet ons. Wij zijn een projectie, een manifestatie van die Natuur. Alles wordt gedaan. Dat kan heel eenvoudig gezien worden door er onbevangen naar te kijken.

Je hoeft er verder niets voor te doen, dan gewoon te leven.

Daar ga ‘ik’ dus gewoon maar fijn mee door……

Ik kan niet anders.


Harry van der Tuin ook niet: Hij maakte de Crystalmandala © 2007

De ironie van de Dubbele Laag

Door het willen begrijpen va het leven en het zoeken naar 'Verlichting' creëer je een dubbele laag 'op' het leven.

Door na te denken, ontevreden te zijn en te gaan zoeken naar vrede wordt er vanuit de Totaliteit een Beperking gecreëerd, die weer zijn eigen beperkingen creëert: de Zoeker, zijn zoeken het Gezochte.......

Jij bent het leven zelf. Alles in en om jou heen functioneert vanuit zichzelf en als zichzelf.

Het Absolute, het Leven zelf, weet hoe alles is.

Maar de beperking , het denken, weet dat niet en gaat daarom zoeken, vragen stellen, hypotheses formuleren, zoeken naar bewijzen en uiteindelijk het formuleren van conclusies. In woorden.

Het denken heeft nooit toegang tot het Absolute. Het denken komt er uit voort, en zal als 'gevolg' zijn oorzaak nooit kunnen doorgronden.

Het denken kan alleen functioneren met tegenstellingen, het is in zichzelf verdeeldheid. Hoe kan verdeeldheid het Onverdeelde vinden??? Elk zelfoordeel en elk oordeel over de wereld ontbreekt het aan het essentiële. Het Weten van het toekijkende Kennen.

En dat functioneert als basis van ons bestaan elk moment en volkomen automatisch.

Daar hoeven ‘wij’ helemaal niets aan en voor te doen.

Het is het doorzien van de overbodigheid van het zoeken, die ons het altijd aanwezige Zijn doet beseffen.

p.s.

Het zelfde geldt voor alle zelfanalyses en alle zelfbeoordelingen. Wie beoordeelt wie? Laat de beperking van de zelfbeoordelingen vallen en zie objectief wat is. Het leven is elk moment wat het is. Het Leven vraagt niet om het te beoordelen maar om het te leven.

Het Einde

Wij begeven ons weer met enige schroom in onbenoembaar, onkenbaar, gebied.

Wanneer je de boeken, en de websites leest van o.m. de leerlingen van 'Sailor' Bob of iemand als Tony Parsons, dan kan al licht de indruk ontstaan, dat met het herkennen van Aanwezig Bewustzijn de zaken zo gepiept zijn. Het zoeken is klaar en de Bron is gevonden. Je bent het zelf. Alles is Een en Niet Twee. Verder zoeken is zinloos.

Daar wordt her en der nog al tegen geprotesteerd en wordt er gesproken over pseudo-Advaita. Je moet verder, je moet dieper, zo wordt ge-eist. Beiden hebben in feite gelijk. Ja, we leven in dualiteit, dus dat oordeel kon niet uitblijven.....

Wat hier mijn inziens aan de hand is, dat als gevolg van de zoektocht van de persoon -die zichzelf als zoeker beschouwt- de zoeker wordt doorzien als het Gezochte, en dat na dat moment de persoon in Tijd en Ruimte niets meer kan doen. Hij is immers doorzien als feitelijk niet bestaand. Niet de persoon leeft een autonoom leven, maar Dat wat hem leeft. Ons Bewustzijn is het Gezochte.

Men kan daarna niet anders dan het leven te leven, zoals dat zich dagelijks ontrolt. Voor velen is het 'Houthakken en eten klaarmaken'. Maar het kan voor anderen ook inhouden dat de ontwikkeling van Bewustzijn verder gaat richting een volledige eenwording.

Het is niet meer aan de -doorziene- mens om intentioneel via de hem of haar ter beschikking staande methoden, inzichten en wijsheid de volgende stappen te zetten.

Het is nu aan het Gezochte zelf om Zich-Zelf volledig in deze duale schepping te herkennen als het alomvattende Zijn. Dat proces van steeds dieper naar 'binnen' gaan (er is natuurlijk geen naar binnen) van het Zijn zelf, heeft totaal niets meer te maken met intenties van objectieve personen, die hier schrijven en lezen in gewone duale mensentaal.

De menselijk 'beperking' kan het Alomvattende niet kennen, laat staan begrijpen.

Bewustzijn zelf moet Zich-Zelf herkennen in het 'Ik Ben' en zo de 180- graden draai maken naar zijn Uiteindelijke Verschijnsel-loze Zijn.

Er zijn velen die -feitelijk in 'opdracht' van het Zijn- het 'Ik Ben' doorzien, maar er zijn er al veel minder die de Onuitsprekelijke Ruimte betreden. Ook dan is er nog 'Iets' dat dit ervaart.....

Die laatste quantumsprong in/naar Zich-Zelf is kennelijk voorbehouden aan een 'geroepen' enkeling. Nogmaals, dit heeft dan niets meer uitstaande met de persoonlijkheid, die gekoppeld is aan het sterfelijke lichaam.

Wij hebben het in di geval over de grote figuren die we van de overlevering, bibliotheek en de boekhandel kennen. Zij spreken als Bewustzijn tegen Bewustzijn, en op dat niveau moet ook de herkenning plaatsvinden.

En de brave toehoorder 'mens' kan er niets mee.Het vindt buiten zijn reikwijdte plaats. En toch is zelfs dat Uiteindelijke, de kern van ons wezen. Dat zijn wij in onze bewuste kern.

In die zin verschillen wij in wezen niet van de Boeddha, de Christus en al die anderen. Maar uiteraard niet als die beperkte wereldlijke persoon. Maar je kan als persoon je daar nauwelijks los van maken (Nisargadatta zei dan ook regelmatig tegen zijn toehoorders dat zij het het Universum zelf zijn, en dat zij zich moeten losmaken van het denkbeeld dat zij een kleine geísoleerde persoon zijn, waarna hij dan onmiddellijk een vraag kreeg of het zin heeft om Bhajans te zingen. Hij werd er wel eens moedeloos van.)

Hier rest slechts overgave (wat je ook niet doen kan).

Rob

Met veel dank weer: Churchmandala © Harry van der Tuin, 2007

Wegens Enorm Succes Nooit Herhaald: Nu

Wij beseffen het niet. Wij leven alleen Nu. Heel het Universum is alleen Nu. Nu 'bestaan' alle mensen, alle dieren, alle planten, alle planeten. Enkel dit Moment. Zijn-Tijd noemt een oude Japanse Zenmeester Dôgen dit. Tijd is geen afstand tussen tijds-momenten, maar de afstand tussen gebeurtenissen, die ons in Zijn-Tijd passeren.

Niets gebeurt echt. Het passeert ons Zien. Ons Zien. Onmiddellijk. De wereld is elk Moment Nieuw. Kijk maar, let maar op. Zoek uit of dit waar is. Zoek een mooie dure vaas uit en laat hem vallen op een stenen vloer. Hij is net zo snel weg als een gedachte.

Zodra er denken is, lijkt het of er Tijd en Ruimte is. Maar ook dit gebeurt Nu. Dit Moment. Dus ook het misverstand is ons al gepasseerd vóór wij dit door hebben.

Wat is echt? Heeft het zin om over 'echt' te praten? Wat wij ervaren lijkt echt, en het heeft ook betekenis, maar het is al weer anders dan daar-net. Het is altijd Hier. Waar ik nu ben. Altijd Aanwezig en niet gebonden aan al dat gezien is.

Alleen ik -als 'Tegenwoordigheid' ben echt. Heeft het wel zin over 'ik' te praten? Tegenwoordigheid, 'Ik Ben', is alles wat Nu is. Het lichaam dat ons vergezelt en de wereld waarin dat lichaam rondloopt zijn allebei Dat-wat-gezien-wordt. Het lichaam is onscheidbaar van de wereld, de gedachten zijn onscheidbaar van het lichaam en alles wordt omvat door ons Zien.

Dat zijn de naakte feiten.

Wij doen het niet. Alles voltrekt zich en alles wordt gezien.

Dus waar maken 'wij' ons zo druk om????