Jij bent het Tijdloze

Op een feestje van mijn zus meer dan 10 jaar geleden zei haar voormalige baas, die ergens in de zestig was, dat hij soms stomverbaasd in de spiegel keek en een oude man zag. Van binnen voelde het bij hem helemaal niet zo.

Ik nader nu zelf - inmiddels 58 - de leeftijd des onderscheids en ik merk - uiteraard- hetzelfde. Hoewel mijn lichamelijke energie nog niet erg jofel is na jaren van burnout, voel ik mij van binnen niet anders dan toen ik op school zat of studeerde.

Jij zal ongetwijfeld hetzelfde ervaren.

Dit is omdat jij en ik niet ons lichaam zijn: wij zijn het waarnemen van het lichaam, het waarnemen van ons denken, het waarnemen van een immer veranderende wereld.

En het waarnemen, het zien, het ervaren wordt niet ouder. Het zien lijdt niet. Het ziet.

Ik zie de boom: een analyse

.
Ik zie de boom (en wat voor boom!!!).

Het 'ik' in deze zin blijkt onvindbaar.

Onkenbaar, geen object, niet aanwezig.

Het zien…...kan je het zien zien????

Ook het zien blijkt onkenbaar.

Aha!

Dus 'ik' 'zie' de boom kan geschreven worden als 0 + 0 = boom,

ofwel 0 = boom.

Niets nietst de boom.....

Wij hebben de poten...ehhh.....de stam onder de boom weggezaagd...

Wat wordt gezien is zelf niet zichtbaar middels een functie (zien) die daarvan onscheidbaar is.

Wat zegt dat van die boom?

Die bestaat pas wanneer hij gezien wordt.

Maar je ziet alleen een beeld van de boom

Maar niet als ‘je’ maar alleen als zien...

Zien is er wanneer er wat te zien valt.

Maar het zien blijft onzichtbaar.

Object en subject zijn dus in feite één.

Op dit enige levende moment.

Het gegeven dat alles wat gezien wordt immer veranderlijk is

Maakt dat wat ziet als enige onveranderlijk is.

Er is alleen zien.

Wat er tevens dus niet werkelijk is....


Foto van www.gff.be

Stilte (Update)

v

Dit was het voorlopig weer even. Genoeg woorden nu. Woorden kunnen oneindig herhaald worden.

Zij kunnen van alles omschrijven, zonder de werkelijkheid te raken. Woorden kunnen daarom oneindig vragen oproepen. Nog meer woorden. De vragen zullen op hun beurt nog meer ant-woorden genereren. Maar ik stop er even mee. Met die woorden. Want ik weet dat ik niet de woorden ben. En dat jij dat ook niet bent. Ik ben ook niet de vorm die ik in de spiegel zie, en jij ook niet.

Wat wij zijn is hier al uitputtend beschreven. Alle woorden op deze Blog verwijzen naar het woord-loze, naar het vorm-loze Zijn, dat Wij allen in wezen zijn.

Wij zullen ons Zelf nooit vinden in een woord of in een andere vorm. De vormen bestaan niet wanneer er geen woorden voor zijn. Wij zijn het Zelf, Hier zoals wij nu deze woorden lezen. Wij zijn het Kennen van woorden en het Zien en Ervaren van vormen. Die hoofdletters maken het niet groter. Zij zijn als de hoedjes van de Koningin. Zij zeggen: "Hier is ze!"

Dus: "Hier is Het." En ga dan (zonder hulp van het denken) 'voorbij' die woorden met een hoofdletter.

Wij zijn de Stilte waaruit gedachten oprijzen, waaruit muziek kan opklinken, waarin beelden verschijnen en waarin alles, alles, weer in verdwijnt..

Zoals deze weer prachtige foto van Harry van der Tuin. Zoals al die andere schitterende illustraties die ik gedurende bijna anderhalf jaar van hem mocht ontvangen naast de andere illustraties en grappen die ik zelf op het internet of thuis wist te vinden.

Bekijk ze nog eens, en besef Wie Ziet. Dat is het enige wat je hoeft te doen.

Zit stil en ervaar die Stilte. Proef het, voel het. Er ontstaat vanzelf een ruimte. Blijf bij het ervaren. Je hoeft er in wezen niets voor te doen. Zit stil en doe niets. Wie ontvangt de beelden, de geluiden? Daarna -wanneer je je hebt gerealiseerd wie je zelf bent- hoef je ook niets extra's meer te doen. Er zit niets achter dat Zien. Je hoeft niet meer- en niet méér te zoeken. Laat het maar gebeuren. Ga steeds in het dagelijkse leven weer even naar die Stilte die jezelf bent, naar het Vormloze-dat-alles-ziet. Ruimte. Ga in een wereld en met een hoofd vol beweging naar dat stille -bewegingsloze- zien van al die beweging.

En dan kan het wonderlijke ontdekt worden. Alles is Een. Je hebt geen Zelf, je bent het-Zelf. Je ziet geen beweging, een boom of een kerktoren buiten je. Je bent niet iemand ie ziet. Je bent zien.

En weet je de Stilte niet te vinden, kom je niet uit de woorden, bel of schrijf mij en kom even langs. Dan krijg je een pakje van jouw eigen Stilte van mij mee.

Rob


Foto: Zoet... © Harry van der Tuin, 2007

Nothing Personal

V

Dit vrolijke portret van Eckhart Tolle staat hier niet voor niets. Hij was laatst –hier- in Rotterdam, maar ik heb hem helaas gemist. Ik had wel zijn boeken gelezen, maar ging toen ten onder in alle adviezen.

Pas na zijn bezoek kreeg ik een 4 uur durende dvd van een retraite van hem in Findhorn in huis. Ik heb genoten. Veel humor, veel understatement en voor velen wel heel veel tips en aanwijzingen. Tolle pendelt heen en weer tussen de wereld van het Vormloze en de wereld der vormen. Hij adviseert in feite (met Boeddha) de gulden middenweg. Niet teveel vergeestelijken en niet teveel verwereldlijken.

In die zin lijkt hij wat verder van het radicale pad van Advaita af te staan, maar dit blijkt een misverstand. Regelmatig laat hij zijn toehoorders weten dat er niets persoonlijks is. In de wereld van het denken komen en gaan de gedachten in de 'eigen' bewustzijnsruimte. Je doet ze niet. Maar door ze te zien kan je de kracht ervan ontmantelen en kom je in de ervaring van jouw eigen ruimte, die der Stilte. Je leest of hoort deze aanwijzingen eigenlijk pas, wanneer je het zelf (Zelf..) herkend hebt.

Alert aanwezig zijn bij alles wat je doet, geen aandacht geven aan de voortsnellende gedachten, doet je de altijd aanwezige Stilte ervaren. Die Stilte is wat je in essentie bent, zegt ook Tolle. Dat is jouw Zelf en dat Zelf is ook niet persoonlijk. Het is niet van jou als persoon. Het is het Collectieve Zijn. Dat is er al voordat je geboren werd.

Er is dus niets persoonlijks!

Hij stelt dan de vraag: "Dus waarom zou je jouw Zelf willen realiseren door methoden toe te passen als meditatie?"
Dan gniffelt hij en geeft zelf het antwoord: “Hoe zou je iets -een methode- tussen jouw Zelf (wat je al bent) en jouw Zelf (wat je wilt vinden) plaatsen. Om je-Zelf te vinden? Je bent al het (je-)Zelf."

Er valt -concludeer ik maar- niets anders te vinden dan dit besef. De rest is entertainment, wat dus ook op zijn beurt 'nothing personal' is.

Het onuitgesproken probleem blijft dan dat wanneer er niets persoonlijks is, wie dan wordt aangesproken om dit in te zien en er 'wat' aan te doen of dit juist na te laten. Maar goed, dit is de spagaat waarin je onvermijdelijk terecht komt wanneer je het Vormloze wil uitleggen in/aan de wereld van de vormen.

Daarom zweeg Sri Ramana dan ook liever.

Q & A : 'Zijn' en Tranen

v
Paul Potts

Via de mail ontvang ik regelmatig vragen, die met mijn antwoorden wellicht interessant zijn om hier te plaatsen. Uiteraard altijd met toestemming van de vragenstellers.

Johannes, die wij ook bij de Commentaren tegenkomen, schreef mij laatst:

Zo is er nu de vraag, die schijnbaar onoplosbaar is, hoe kan het zijn dat het bewustzijn, mijn bewustzijn is en gelijk ieders bewustzijn en kijkt door ieders ogen. Niet de vraag is eigenlijk interessant maar wel dat die vraag steeds weer opdoemt.

Wanneer je goed kijkt naar jouw 'Zijn' vindt je niets. De oefeningen van bvb Douglas Harding maken dat zien tot een directe confrontatie met het onmogelijke. Het Zien (Zijn) kan zichzelf niet Zien.

Vanuit de duale kijker is het Zijn dus Niets, niet-iets. Het eeuwig verborgene. Het heeft dus geen enkel kenmerk. Het kan niet twee, honderd of een miljard zijn. Je hoeft dus geen lange rij fabrieken op te zetten om voor ieder levend wezen een onkenbare Kern te bezorgen. Er zijn geen miljaren stoffelijke wezens. Alles is Eén, en dat is vol immateriële beelden die zonder enige substantie zijn. Er zijn dus geen miljarden kernen nodig.

Je zou het -om het mogelijkerwijs te kunnen begrijpen- zo kunnen zien. De lege ruimte is één en al bewustzijn. De vormen die in die ruimte ontstaan moeten wel als kern aanhaken in dat overal aanwezige bewustzijn. Maar ook de bouwstof van hun verschijning is dat bewustzijn (waarvan wij als duale wezens nooit kunnen weten wat dat is).

Een tweede pijnpunt is dat ik vaak moet huilen van ontroering, schoonheid maar eigenlijk is het de ik die zich verzet. Het huilen komt (vaak) op die momenten dat er gewoon Zijn ervaren wordt. En wordt door dat huilen weer teruggeworpen in Johannnes. Is mogelijk ook maar een idee maar het lijkt zo te gebeuren. Just be, zei Nisargadatta maar hoe makkelijk het ook lijkt, ik schijn een worsteling te creëren. Het bewustzijn realiseert zichzelf en geduld werd ook veel gepredikt door de groten. Maar er ontstaat soms twijfel, je (her)kent dat vast wel.

Je raakt los van die als afzonderlijk gedachte persoon en gaat het alomtegenwoordige bewustzijn ervaren. Eerst vang je de emoties op van jouw omgeving. Jouw verdriet is het verdriet van de wereld. Dat wat wel het ego genoemd wordt, maar niet meer is dan een van energie voorzien referentiepunt, verzet zich, want het zal worden weggespoeld met die tranen. Laat maar komen.

Kijk maar eens naar dit Youtube filmpje van de spectaculaire ontdekking juni 2007 in Engeland van de operazanger Paul Potts : http://www.youtube.com/watch?v=1k08yxu57NA
(n.b. Het filmpje van zijn eerste auditie bij de grote talentenjacht op ITV 'Britain's Got Talent' is al minstens 15 miljoen keer bekeken.)

Nu weet je hoe mooi die tranen kunnen zijn.....

Probeer -tot slot- niet het gevecht aan te gaan met dat ego. Het zijn 'maar' gedachten. Kijk er naar. Dat is het enige wat er te doen valt. Door te kijken stap je uit de situatie en overstijg je die a.h.w.. (dat is transcenderen). Zie de twijfel en je bent die twijfel niet meer. Zo simpel is het echt. Zie de tijd die het neemt. Je gaat er niet over. Alles wordt gedaan door Wie je werkelijk bent. De persoon is maar een beeld in bewustzijn. De persoon is niet de hoofdrolspeler... Dus het "just be" van Nisargadatta is enkel een aansporing om niets te doen. En zeker niet in de concepten te gaan zitten. Het Zijn IS al en doet alles al. Dus laat dat zijn gang maar gaan en laat alle illusies over een afzonderlijke doener maar varen.

Rob

p.s.

De link naar Paul Potts betrof zijn eerste auditie. De volgende twee zijn van de halve finale en van de finale die hij won. Twee weken later lag zijn cd al in de winkel, die in één week op nr 1 in Engeland stond. Hij reist nu de hele (droom)wereld af.

Halve finale
De Finale
De Uitslag

'Lachwekkend' simpel

Misschien moeten wij er maar eens mee ophouden.
Al die geniale zinsconstructies
Die zogenaamd diepe discussies
Dat lesgeven en dat proberen te begrijpen
Het oordelen over anderen (er zijn geen 'andere' anderen)
Moeilijk doen over wat zo eenvoudig is...

Neo-dit en traditioneel-dat
Al die zogenaamde Leren, de kerken, de priesters, de Meesters
Al die Superwezens die het ooit 'gezien' hebben
En waarvoor je eeuwen later nog steeds moet knielen
Waardoor hun boodschap onbereikbaar werd

Al die raadgevingen hoe je je zelfs na het Inzicht dient te gedragen
.....heb je het eindelijk gevonden zijn er weer voorschriften.......
Al die hel en verdoemenis die je beloofd worden wanneer je het niet wilt of kan geloven
En op jouw eigen benen wilt gaan staan

De zo lang gezochte waarheid is zo ongelofelijk simpel
Dat iedereen er over heen kijkt
Alleen het denken maakt het zo ingewikkeld
Je bent Dat wat voorafgaat aan de gedachte, aan die twee woorden: "Ik Ben"
Of slechts aan het woord 'Ik' of aan welk woord dan ook.

Aanwezigheid
Opmerkzaamheid
Gewaar-zijn
Leven
Er-zijn
Nu
Bestaan

Dat wat ziet
Zien
Dat wat hoort
Horen
Dat wat proeft
Proeven
Dat wat voelt
Voelen
Dat wat ruikt
Ruiken

Het onmiddellijke en enige Nu
Waarin alles te vernemen is
Waarin al die woorden en al die ervaringen dit moment samenkomen
De stille ruimte waarin alles gehoord en gezien wordt

Er is al veel te lang veel te geheimzinnig over gedaan
Grote Meesters, Kardinalen en Heiligverklaringen
Dikke boeken, traktaten, inquisities, oorlogen, zelfmoordaanslagen
Hebben van die Stilte een onneembare vesting gemaakt

Je bent gewoon heel eenvoudig dat-wat-dit-alles -gewaar-is

Verblijf daar in, zet je tentje er in op
En ook dat laatste is onzin als raadgeving
Want je.....het.....is er toch al die tijd al
'je' hoeft er niets voor te doen
Voor dat wat je al bent.

En veel van degenen die deze waarheid ontdekken
Gaan hard lachen
Of glimlachen in stilte


Illustratie: "De Deur deur", computergegenereerde tekening © 2005 Richard de Vries, Rotterdam

Sprakeloos (update)

Gisteren werd 'ik' sprakeloos wakker
In woorden: helder, stil, ruimte, transparant, aanwezig
Na enige tijd kwamen er weer gedachten, maar die werden slechts gezien
Door niemand
Zonder aandacht voor hun inhoud

Dan is alles zoals het is
Wat het toch altijd al was

Geen links of rechts
Geen hier of daar
Geen Nu en straks
Geen beweging naar daar
Geen tekort en geen teveel
Geen hoger of lager
Geen meer of minder
Geen weg om te gaan
Geen succes om te behalen
Geen falen om te betreuren
Geen instructies hoe niets te doen
Geen aanwijzingen om 'wat' te worden
Geen cursus om 'dat' af te leren
Geen Meester, geen leerling
Geen Gevorderden, geen beginners
Geen GPS nodig om 'mijn' Zijn te lokaliseren
Geen klok nodig om in het Nu te zijn
Geen bouwlamp nodig om verlicht te zijn

Woordeloos onmiskenbaar aanwezig zijn

Niets te doen om niets te bereiken
Door niemand

* * *

(10 oktober) Een toelichting direct na een 'avond-ervaring'. Het is zo kristalhelder nu. De aanwijsborden kunnen de schuur in. Zoek 'je' naar het Zelf, dan vind je steeds maar weer niets anders dan beperking. Geluiden, gevoelens, gedachten. Deze verschijnen en verdwijnen in een ervaringsveld. Ik ben het ervaringsveld of liever Ervaren. Het wonder van de ervaring was het absoluut ontbreken van een verschijnsel dat je vervolgens 'ik' kan noemen en dat wat dat 'je' zou moeten vinden. Beiden zijn er niet! Nisargadatta adviseerde eens om wanneer je naar het Zelf zocht bereid zou moeten zijn dat Zelf te laten vallen en dan ben je onmiddellijk 'Dat'. Dat was wat er hier gebeurde. Het absolute weten dat er niets buiten je te zoeken valt en dat er dus ook niets te zien valt, dus dat er ook niets is om naar te streven. Door niemand. Het Leven is het immer bestaande moment waarin alle beelden oprijzen en onmiddellijk weer verdwenen zijn. Gedachten als herinneringen en verwachtingen houden de illusie in stand van een doorlopende geschiedenis van een hoofdpersoon. Leven is louter beleven van een verhaal zonder echte hoofdrolspelers.

Maar zolang er nog de drang (die zichzelf doet) is van het zoeken, blijf kijken. Hou vol. Benoem niet meer. Laat het denken maar wat aanmodderen. Let er niet meer op. Kijk. Ben aanwezig. Alert. Ontvangend. Wat je toch al bent. Richt je op 'wat-ziet.' Tot ineens -zo als hier vanavond- het zien totaal samenvalt met het totaal Onvindbare. En er niets is. Ook niet een ietsiepietsie Niets buiten je, wat anders is dan jij. Het treft je als een boemerang. Als een bevrijding. Je hebt het enige gevonden wat niet zichtbaar of ervaarbaar is. Je hebt gevonden dat jij zelf dat onvindbare bent. Maar de beweging komt van de andere kant. Maar er is geen beweging. En er is geen andere kant. Jij bent Dat. Het Enige wat on-ont-kenbaar is. Geen woord voldoet. Je meest wezenlijke Zijn, dat toch spoorloos is. Je weet dat je bent, maar je blijkt onvindbaar. Hier op deze plek, die ook weer geen plek is. Nu, wat geen tijd kent. Het meest intieme dat er is. Maar het heeft geen enkel kenmerk, geen enkele verdienste, anders dan dat je het altijd Nu bent en al die tijd al was, lang voor dat je er naar zoeken ging. En zodra het een ervaring blijkt is er onmiddellijk de vraag weer: "Wie ervaart het?" Die 'Wie' is er niet. Alleen wat is..Nu

* * *

(11 oktober) Het wakker worden was -na een lange, heldere en niet zo'n vrolijke droom over de ouder wordende Kinks- uiteraard weer als vanouds. Duaal. Zolang het lichaam en de wereld er zijn is er het denken met zijn natuurlijke tegenstellingen, zijn er ervaringen van plus en min. Al die claims van permanente staten van Bliss moeten m.i. met een korreltje zout genomen worden. Er bestaat niet zoiets als een persoonlijke Verlichting. De illusie is weggevallen van een onafhankelijke entiteit die iets ervaart, bvb een tekort, en een gewenst doel kan bereiken.

Dit is dus ook geen poging tot een claim voor zelfverheffing (van wie?), hoewel er een poosje een hoop vreugde mee gepaard gaat. Maar beentjes weer op de vloer. Dit was ook (maar) weer een ervaring in Bewustzijn. Ook dit exact wat het is. Nu. Dit is wat wij allemaal zelf zijn. Een individu is niet afgescheiden maar on-deel-baar één met het Al. Zoek niet maar bèn. Dat ben je toch al, al geloof je dat niet. In dat laatste geval zoek net zo lang in de verschijnselen dat de zoeker zichzelf onthult als het reeds bestaande. Het gezochte blijkt al de zoeker te zijn geweest. Zie dat de Kenner ook geen ding is, of een eigenschap. Het is maar een woord voor het onkenbare, wat altijd IS.

Ik refereer maar weer eens aan mijn Australische advaitavriend Gilbert Schultz, die in zijn laatste notitie weer uitgebreid in gaat op de gewoonheid van zelf-realisatie: zie het stuk vanaf alinea 2 (onder de link die daar staat) over Nondualiteit. http://nondualitynotes.blogspot.com/2007/09/some-artwork-by-gilbert.html