Ongescheiden Zien

Nu is geen moment tussen zo-even en zo-met-een, tussen gisteren en morgen. Nu is het enige moment van bestaan. Er zijn geen partjes tijd die elkaar opvolgen vanuit een gekend verleden in de richting van een ongekende toekomst.

Het is altijd Heden.

In dat Heden zien we voortdurende verandering, opbouw en afbraak, groei en vernietiging, nieuw leven en dood.

Er is geen oefening mogelijk om het Nu te zijn. Wij zijn –in essentie- het Nu. Er is geen oefening om afscheiding op te heffen. Wij hoeven alleen te zien dat het zien op zich al ongescheiden bewustzijn is. Je weet dat je bestaat. Dat hoef je jezelf of mij niet in woorden te vertellen. De enige zekerheid is dat je bestaat. Dat is een Feit.

De verwarring ontstaat om dat je je geïdentificeerd hebt met een lichaam, met voorbijkomende gedachten, met de inhoud van het geheugen.

Het identificeren met gedachten en met het lichaam en met de gebeurtenissen die in een wereld worden ervaren, maken je een gevangene van onwerkelijkheid. Je beschouwt jezelf als jouw overtuigingen, jouw pijn, jouw misverstanden, jouw kleine en grote leed, wanneer je niet deze identificatie doorziet.

Wij maken geen deel uit van dit proces. Wij ZIEN dat proces. Wij zijn het gewaar, maar wij zijn er niet in verstrikt als afgescheiden individu. Die ogenschijnlijke afscheiding wordt ook gezien. Die zijn wij niet.

Dit inzicht zal indalen door dat steeds weer te realiseren, door het steeds weer te zien en te herkennen. Niet als verstandelijke kennis maar als feit an-sich. Door het te zien is het gezien, is het ontkracht, is het ontdaan van zijn vervalsende werking.

En dankzij het Zijn kan je (je gewaarzijn van) horen, denken, voelen, lopen, liggen, plezier of pijn etc. Het bestaan, het Zijn, het Zien is voorwaarde van al het andere.

En dat Zien ben je. Bestaan. Weten van jouw Zijn.

Weten

Je weet dat je 'er' bent, wanneer het zoeken van zelf opgehouden is.
Want het Zijn is in zichzelf voldoende.
Het is wat het is en heeft geen behoefte aan verdere conceptualisering door Zich-Zelf.
Het hoeft zichzelf niet te overtuigen van zijn eigen aanwezigheid.

Dit zijn onzinnige zinnen, want:
Er is geen scheiding in Zijn.
Dus er is ook geen beweging naar voleinding.
Alle scheiding is het misverstand van het Object dat zich Subject waant
in een objectieve wereld.
Dat onderscheid is er niet.
Alles is Een en geen Twee
Niemand dus die zichzelf kan ontdekken.

De beginzin: "Je weet dat je 'er' bent" is dus onzin.
Er is geen apart 'je' dat 'er' kan zijn.
Er is alleen Kennen, Waarnemen Nu.
En alles verschijnt daar in.
En dat Kennen is wat je bent.
Niets om te bereiken,
Open (ruimte-gelijkend) Gewaarzijn.

Het Nut

Iemand vroeg mij laatst wat het nut is van het weten dat je het Zien bent, dat je geen persoon bent.

Alles wat je ziet is een ding, een verschijnsel, iets dat aan ons verschijnt. Een tijdelijk iets, dat onderworpen is aan de wetten van dualiteit. Alles wat aan Ons ofwel het Zien verschijnt, heeft een begin en einde. Zodra er een ding (bvb ons lichaam) is, is het gedoemd te verdwijnen. Maar dat wat het lichaam ervaart is geen ding. Wij zijn niet Iets. Wij zijn onkenbaar Ervaren. Het Ervaren onttrekt zich aan de wereld van ruimte en tijd. Het is de observator van de wereld van tegenstellingen, maar maakt er zelf geen deel van uit en het is er derhalve ook niet aan onderworpen.

Kortom, dat wat wij werkelijk zijn, gaat nooit verloren. Hoe kan niet-iets immers verloren gaan? Dus er is geen dringende behoefte meer aan rimpelcrêmes, aan verjongingspillen en aan het invriezen van ons lichaam na onze dood. Want wanneer 'wij' dood gaan, blijken Wij niet (in) het lichaam te zijn....

Daarom wordt in het Oosten zoveel waarde toegekend aan de zoektocht, immers door het vinden zou je je vrijwaren na de dood van het weer opnieuw herboren moeten worden in een nieuw leven. Verlichting betekent het einde van het Rad van Wedergeboorten.

Maar goed, dit brengt ons weer in een wereld van Tijd, waar een groot ideaal in een Nabije Toekomst wordt gepostuleerd. Advaita zet je niet aan tot een dergelijke zoektocht. Advaita wil je er van laten doordringen dat je al het Gezochte bent, en dat je deze waarheid slechts behoeft te zien en dat geen zoektocht nodig is.

Het Inzicht gaat vervolgens zelf aan het werk, want de werking daarvan heeft niets met enige inspanning van de zogenaamde persoon van ons van doen.

Op afstand bediend.....

Deze batterij aan afstandsbedieningen heb ik nodig om in mijn woonkamer mijn tv, video- en audio-apparatuur te bedienen. En dan moet ik nog voor mijn cassettedek en platenspeler uit mijn stoel komen.

De afstandsbediening van mijn leven (incl. lichaam, denken & voelen) is onvindbaar. Maar er moet er tenminste één zijn. Daarvoor is er n.l. teveel toeval in mijn leven. Maar zoals gezegd: ik kan het knopje nergens vinden. Eén ding is daarom zeker. Ik bedien mijn afstandsbediening niet. Er is geen instantie in mij, die de hoofdaannemer is van dit gecompliceerde bedrijf, dat mens heet. Ik doe het niet. Ik wordt gedaan, en mijn Ware 'Ik' is al die tijd Kennend en Bewust aanwezig. Maar ook die Kennende en Bewuste Aanwezigheid heb ik nooit kunnen betrappen op één duidelijke traceerbare actie of reactie in of op mijn leven.

Dit vormt dus het Mysterie van mijn bestaan en dat Mysterie leeft mij. Er is geen onderscheid, en er is geen afstand tussen mij en Mysterie. Het Mysterie kan alleen op dit moment geleefd worden, ofwel het leeft zichzelf.

Geen enkele andere vraag en geen enkele andere verklaring over het wat en waarom voldoet.

Het dagelijkse leven en het Zijn

'Het denken weet niets en het Zijn zegt niets'

In wat laatste postings kwamen we -daartoe recent uitgedaagd- op de vraag hoe het dagelijkse leven en het Zijn op elkaar aansluiten. Hebben we het dan over aparte werelden? Heeft het zin om de inzichten van Advaita te vertalen naar het dagelijkse leven?

Feit is dat het dagelijkse leven, de wereld van objecten, pas gekend kan worden doordat er bewustzijn is. Feit is ook dat de wereld van objecten nooit los kan staan van dit Gewaarzijn. Zij treden tegelijk op. Ervaring en ervaren gaan gelijk op. Je weet dat je er bent, omdat je wéét dat dat je er bent. Er is bewustzijn via zien, horen, voelen, ruiken, tasten en proeven van een persoon die leeft in een wereld van verschijnselen. Bewustzijn bevat alle beweging. De beweging gaat door, bewustzijn blijft. Jij bent die stille 'ongrond' van alle bewegingen en dus niet die -geobserveerde-persoon, die zelf deel uit maakt van de objectieve wereld.

Alle beweging bestaat bij gratie van Bewustzijn.

Elke vraag en elke discussie over het dagelijkse leven vinden plaats in Bewustzijn en worden gekend door Bewustzijn. Wanneer het object (de persoon) zich als subject gaat gedragen (ik doe het!) dan ontstaat het grote misverstand. Door eenvoudig de persoon te zien in al zijn handelingen en motieven, wordt de persoon als vals subject door-zien. In alles is de combinatie van lichaam en persoonlijkheid object van het Zien. Het ware 'Ik' dat alles ziet, is niet de persoon, is niet het denken, maar het Zien zelf.

Het object kan dus nooit de bron van het leven zijn.

Wat alles mogelijk maakt is het Zien, en dat Zien ofwel het Zijn onttrekt zich aan alle waarneming. Het Zien maakt geen deel uit van de immer veranderende Wereld, waarvan de persoon een onlosmakelijk onderdeel van uit maakt. Het Zijn denkt ook niet. Het Zijn doet dus ook geen enkele poging om te begrijpen. Het is louter wat Het is.

Wat de wereld is en hoe de wereld werkt blijft dus voor eeuwig een mysterie.

De wereld kan zijn Bron niet kennen en blijft dus een mysterie. En Dat wat de wereld ziet, is ook een mysterie. Het maakt geen deel uit van die wereld. Het is onvindbaar, onervaarbaar, wat er ook over beweerd wordt. Het is geen ding, geen Iets, een Niet-Iets. Niets. En kan het Niets iets (de wereld) begrijpen? Er is geen apart Niets dat iets objectiefs ziet. In wezen is er alleen zien, ervaren, eeuwig Nu. Alles is Een, alles is Bewustzijn.

Het Niets heeft geen middelen om zichzelf te kennen dus blijft ook voor eeuwig een mysterie

Dus al die pogingen om als persoon (die niet blijkt te bestaan) Non-dualiteit als handig hulpmiddel te betrekken bij het regelen en verbeteren van 'jouw' leven en de wereld in het algemeen is dus onzin. Er is alleen wat er Nu is en er is niets wat vanuit de ervaringen van een zogenaamd verleden een gewenste toekomst voor zichzelf kan scheppen.



Foto Rainbow, ©Rob Ek, 2006

Even de grote meester van de helderheid zelf aan het woord

Ik spreek niet tot enig lichaam

Ik spreek niet tot enige geest

Ik spreek tot dat IK BEN dat IK BEN

Tot die Aanwezige-Aandacht die zich

door de geest vertaalt als de gedachte Ik Ben

Uitsluitend dit en niets anders

Wat je in essentie bent is de zelfstralende, zuivere intelligentie. Alleen al het idee van stralen houdt een beweging in. Bewegen is energie. Dus, ik noem het ‘zuivere intelligente energie”.

Het straalt door jouw ogen. Je kan niet zeggen wat het is, en je kan het ook niet ontkennen. Het is ‘geen ding’. Het kan niet geobjectiveerd worden. Het drukt zich uit als dat levende, vibrerende gevoel van aanwezigheid, dat door de geest wordt vertaald als de gedachte ´Ik ben`. De eerste gedachte ´Ik ben´ is niet de werkelijkheid. De geest of een gedachte kan nooit dichter in de buurt van de werkelijkheid komen, omdat de werkelijkheid niet te bevatten is door de geest. Het is geen ding. Is het zonder de gedachte ‘Ik ben’ dan bewegingsloos? Is het stilte? Of is er een levendigheid mee verbonden, een zelfstralende natuur? Al deze uitdrukkingen zijn mentale concepten of verwijzingen er naar, maar het netto resultaat is, dat je weet dat je bent. Het is niet een dode, lege, bewegingsloze stilte. Het gaat er niet om de geest stil te houden, maar om te zien dat wat vooraf gaat aan de geest precies het levende zelf is. Het is erg subtiel.

Wanneer je ziet dat Dat is wat je bent, dan laat die fijnzinnigheid zich ervaren. Dat is de spontane vreugde. Nisargadatta zegt dat prachtig. Hij drukt het uit in het negatieve: “Er is niets verkeerds meer”. Wij denken dat wij iets moeten bereiken en dan daarin te verblijven. Realiseer je dat je het nooit hebt verlaten. Het is moeiteloos. Je hoeft niet te proberen of te streven of te grijpen of vast te houden. Je bent Dat.

Bob Adamson.

Vertaling van mij van het voorwoord tot het eerste boek van Sailor Bob: 'What's Wrong With Right-Now, Unless You Think About It (Duality Press). Eerder geplaatst in Juli 2006.

Ik ben

Ik besta.

Daar van ben ik heel zeker. Dit besef kan mij nooit worden afgenomen.

Wij denken dat de gedachte "Ik ben" staat voor wie wij in essentie zijn. Maar waarin verschijnt die gedachte? Wie neemt die gedachte waar?
Er moet dus iets eerder aanwezig zijn dan de gedachte, anders was er geen weten van de gedachte "Ik ben".
Die Eerste Instantie, die tevens de Laatste is, is Aanwezig Bewustzijn. Ik ben er, ik besta, en ik weet -ook zonder gedachten- dat ik besta.
Dit moet wel de voorwaarde van alle bestaan zijn, want zonder deze permanent aanwezige achtergrond zou er geen weten zijn van een 'ik' en een wereld.

Die Eerste Instantie is tevens de Laatste, want dit objectloze Zijn is ontraceerbaar voor ons. Wij zijn in onze essentie geen object, wij zijn dàt dat objecten bevat en waarneemt. Wij bestaan zonder woorden, zonder gedachten. Wanneer er geen woorden en gedachten zijn, is er vol-uit Zijn. Wij vallen niet uit elkaar zonder gedachten.

Zodra er de eerste gedachte "Ik ben" is, is er onmiddelijk een Ander. De wereld buiten mij. De gedachte "Ik ben" is de Zondeval. Daarmee zijn wij afgescheiden geraakt van het Paradijs van onze Natuurlijke Staat. Een Staat zonder denken, zonder afscheiding, zonder af-zonde-ring. Wij vallen uit de Eenheid in Dualiteit, de wereld van verschillen en tegenstellingen.

Hoewel de Natuurlijke Staat immer in ons aanwezig is als louter onze Bewuste Aanwezigheid raken wij al denkend en identificerend met ons 'ik' snel verloren in de wereld van de veranderingen, die naast genot ook veel lijden met zich meebrengt. Wordt het ons teveel, dan wenkt onze Natuurlijke Staat ons terug via het verlangen naar die verloren gegane Oerstaat.

Die terugweg kan alleen maar leiden naar die objectloze, gedachtenloze Oerstaat, die ons werkelijke Wezen is.